• ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ

    Το πλαίσιο των ανθρώπινων σχέσεων

    Είναι φανερό, πως οι προσπάθειες για τη σχολική μόρφωση των ατόμων λειτουργούν και αποδίδουν περισσότερο, μόνο σε μιαν αρμονία με τις άλλες πολιτισμικές δημιουργίες. Ξεκινώντας απ’ αυτή τη σκέψη, βλέπουμε τα σχολεία σε μιαν αντιστοιχία με τη δυνατότητα παραγωγής πολιτιστικών αγαθών και αναβάθμισης της ζωής. Όταν επομένως, γύρω στο 1790 όλα σχεδόν τα πηλιορίτικα χωριά έχουν το σχολείο τους, παρατηρείται ένας εξευγενισμός των ηθών, καθώς γράφουν οι Δημητριείς»1. Το επίπεδο των σχέσεων των ανθρώπων βελτιώνεται, κι οι Πηλιορίτες έχουν από παλιά, αλλά και δημιουργούν δυνατότητες επικοινωνίας όχι μονάχα στα όρια της πολίχνης τους μα και στην ευρύτερη περιφέρειά τους. Ακριβώς όμως αυτές οι δυνατότητες δημιούργησαν ένα καθεστώς κοινωνικής οικειότητας και τόνωσαν την αναγκαιότητα της συμπαράστασης τόσο στις καλές όσο και στις πικρές ώρες των συνανθρώπων τους, δημιουργώντας έτσι και μια συνείδηση ενότητας στην κοινωνική ζωή. Το άτομο ένιωθε κι εδώ μια βαθιά εξάρτηση από το κοινωνικό και βέβαια το επαγγελματικό περιβάλλον, αποτελώντας σάρκα από τη σάρκα του.

    Θα δούμε τώρα τις λαϊκές εκδηλώσεις που στερέωσαν αυτό το έδαφος της προσωπικής επαφής των Πηλιοριτών, άλλοτε μέσα στο κλίμα της χαράς κι άλλοτε στην ατμόσφαιρα της θλίψης και του πόνου, αφού πρώτα επιχειρήσουμε μια προσέγγιση των χορών του τόπου.

    1. Γεωγραφία Νεωτερική, όπ.π., σελ. 105.